ردّ پا

‎خونه‌ی عموی مامان‌ام بودیم. آهنگ «چشمای تو»ی «داریوش» پخش می‌شد که دایی اومد دنبال‌مون… تو راهِ خونه زد زیر گریه و گفت: «دایی… باباتون راحت شد!» آنا با چشم‌های بچّگونه ولی مضطرب پرسید: «مُرد!؟»

از اون شبِ سیاهِ بیست‌ساله فقط همین یادمه، بعد گریه بود و اشک بود و پارچه‌های سیاه روی دیوار خونه‌مون و…

امروز درست ۲۰سال از اون ماجرا می‌گذره، بیست‌سال!

بچّه‌ی بزرگِ خونه -پسر ۱۴ساله‌ی یکی‌یه‌دونه‌ی مامان و عزیزدُردونه‌ی مامان‌جون- الان ۳۴ سالشه و هنوز بزرگ‌ترین مشغولیّت ذهنی اون‌هاست. دخترها به پشتوانه‌ی مادری بی‌نظیر و همّت خودشون همه‌گی سروسامون گرفتن، حتّا منیرِ ۵ساله هم امروز خانومی شده واسه خودش، فقط من‌ام که تو کار خودم موندم، موندم که آیا نقش اوّل زندگی، خودم‌ام، یا باید دنبال یه نقش اوّل خوب بگردم. حس می‌کنم از پسِ اجرای این فیلم‌نامه -به تنهایی- بر نمی‌آم، حالا عیب از منه یا سبکِ بازیگریم!؟ -نمی‌دونم؛ فقط می‌دونم که روی نقطه‌ی صفر موندم، درجا می‌زنم، از هرکاری می‌ترسم، «شروع» برام فاجعه شده، حتّا برای تموم کردن کارای نصفه‌کاره هم لنگ می‌زنم. تنها چیزی که روی پا نگه‌ام داشته، یادآوری چشم‌های مامانمه توی فرودگاه مهرآباد، روزی که برای بدرقه‌ی من اومده بود و با نگرانی و غمی که توی نگاه قشنگش موج می‌زد، قدم‌هام رو دنبال می‌کرد… نگاهی که می‌دونم یه عمر باهامه و روپا نگه‌ام می‌داره.

این‌جا می‌خوام به اون نگاه -در برابر یه دنیا- قسم بخورم و بگم که «مامان قول می‌دم که پیداش کنم، نقش اوّل رو می‌گم، اگه خودم یا هرکس دیگه، پیداش می‌کنم و نقشی تقدیمت می‌کنم که از کارگردان بودنت پشیمون نشی و لذّت ببری.

اینا رو می‌نویسم که آدم‌ها بدونن: همه‌ی بچّه‌هات، هر ۴تامون، لحظه‌لحظه‌ی این بیست سال‌مون رو از تو داریم و هر چیزی هستیم یا شدیم از صدقه همون نگاه قشنگیه که هشت سال تمامه در حسرت‌اش

«می‌سوزم و لب نمی‌گُشایم که مباد

آهی کِشم و دلی به‌درد آید از او»

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.

این هم «دستای تو»ی «داریوش» که از وقتی فهمیدم «اردلان سرفراز» این شعر رو به یاد پدرش سروده (پاورقی ص۳۲ کتاب «از ریشه تا همیشه»)، بیشتر بهش حسّ دارم. (یه سری از دوست‌ها الآن می‌فهمند که چرا وقتی این ترانه رو گوش می‌دم، زیادی ساکت می‌شم)

- شاید هدف از زندگی ما در این دنیا این نباشد که خدا را بپرستیم، بلکه این باشد که او را خلق کنیم.
”آرتور سی کلارک”

- اگر خدا وجود می‌داشت، من فکر می‌کنم که بعید است او آنقدر بیهوده و لوس باشد که از اینکه افرادی در وجود داشتن او شک کنند آزرده شود.
”برتراند راسل”

- یک فیلسوف تابه‌حال هرگز یک روحانی را نکشته است، در حالی‌که روحانیون فلاسفه‌ی زیادی را کشته‌اند.
”دنیس دیروت”

- وقتی که مردم بیشتر آگاه می‌شوند، کمتر به روحانی و بیشتر به معلّم توجه می‌کنند.
”رابرت گرین اینگر سول”

- ادیان همه مانند یکدیگرند، مبتنی بر افسانه‌ها و اسطوره‌ها هستند.
”توماس جفرسون”

- دین بهترین وسیله برای ساکت نگه داشتن عوام است.
”ناپلئون بناپارت”

- وقتی مروّجین مذهبی به سرزمین ما آمدند، در دستشان کتاب مقدس داشتند و ما زمین‌هایمان را داشتیم، پنجاه سال بعد، ما در دست، کتاب‌های مقدس داشتیم و آنها صاحب زمین‌های ما بودند.
”جومو کیانتا”

- مذهب تنها برای بردگی انسان‌ها خلق شده است.
”ناپلئون بناپارت”

- روحانى نسبت به برهنگى و رابطه طبیعى دو جنس حساسیت دارد، اما از کنار فقر و فلاکت مى‌گذرد.
”سوزان ارتس”

- کشیش‌ها مى‌گویند که آنها به مردم بخشیدن و خیریه را مى‌آموزند، این طبیعى است. چون آنها از پول صدقه‌ی مردم زندگى مى‌کنند. همه‌ی گداها مى‌آموزند که مردم باید به آنها پول بدهند.
”رابرت گرین اینگر سول”

- قسمت‌هایى از انجیل را که من نمى‌فهمم ناراحتم نمى‌کنند، قسمت‌هایى از آن را که مى‌فهمم عذابم می‌دهد.
”مارک تواین”

- به من بگو قبل از تولد کجا بوده‌ای تا به تو بگویم پس از مرگ کجا خواهی رفت.
”فردریش نیچه”

- مذهب مردم را متقاعد کرده که: مرد نامرئی‌ای در آسمان‌ها زندگی می‌کند که تمام رفتارهای تو را زیر نظر دارد، لحظه به لحظه‌ی آن را. و این مرد نامرئی فهرستی دارد از تمام کارهایی که تو نباید آن‌ها را انجام دهی و اگر یکی از این کارها را انجام دهی، او تو را به جایی می‌فرستد که پر از آتش و دود و سوختن و شکنجه شدن و ناراحتی‌ست و باید تا ابد در آنجا زندگی کنی، رنج بکشی، بسوزی و فریاد و ناله کنی… ولی او تو را دوست دارد!
”جورج کارلین”

- ایمان یعنی این که نخواهی بدانی واقعیّت چیست.
”فردریش نیچه”

- یکی از بزرگ‌ترین تراژدی‌های بشریت این است که اخلاقیّات بوسیله‌ی دین دزدیده شده است.
”آرتور سی کلارک”

- مذهب، آهِ خلق ستمدیده است، قلب دنیای بی قلب و روح شرایط بی روح. مذهب افیون توده هاست.
”کارل مارکس”

- آنجا که علم پایان می‌یابد، مذهب آغاز می‌گردد.
”بنجامین دیزرائیلی”

- دین افساری است که به گردنتان می‌اندازند تا خوب سواری دهید و هرگز پیاده نمی‌شوند. باشد که رستگار شوید.
”کائوچیو”

- اولین روحانی یک شیّاد بود که به یک ابله رسید.
”ولتر”

— دین مثل قرص است، باید نجویده فرو داد.
”؟”