شاد باشید

????

این روز و خوب به یاد دارم. اینقدر سرعت اتفاقات زیاد بود که یادم نمیاد چه حسی داشتم. شاید هم به خاطر ترس از حس کردن، خودم رو مشغول کرده بودم. اینقدر کار برای انجام دادن بود که اصلاً فرصت به خود اومدن نبود. حالا میفهم مفهوم اینکه ” طرف گرمه و نمی فهمه چه اتفاقی افتاده” چیه. بیشتر میدونم که دلهره داشتم تا غم و اندوه. دلهره که چی میشه؟ تکلیف ماها چیه؟ بچه ها چیکار میکنن؟ آیا زندگی دوباره نرمال میشه؟ آیا روزهای گذشته دوباره تکرار میشه؟ زندایی چه میکنه؟ و …
اینقدر این چیزها زیاد بود که جایی برای فهم این نمی گذاشت که چه کسی از دست رفته و چه ستونی از فامیل ویران شده. بیشتر ترس بر وجود من توی اون لحظات حاکم بود و گاهی از فشار این ترس اشک از چشمانم سرازیر میشد.
وقتی خودم و توی کار غرق میکردم حس میکردم که دارم گوشه ای از این فاجعه رو بی تاثیر میکنم. دلم میخواست که انها همه یک کابوس می بود و من از خواب بیدار میشدم و همه چیز مانند دوران قبل میشد ولی متاسفان این واقعیت بود.
حالا که از دور به این جریان نگاه میکنم میبینم ای کاش فرصت بیشتری برای خدا حافظی با دایی داشتم. و برای چند لحظه ای خودم رو فقط روی این موضوع متمرکز میکردم.

توی این سال روز باید بگم که ” دایی جون دلم برای اون روزهایی که با تو بودیم تنگ شده و توی قلب ما هنوز جات محفوظه و تو رو به خدا میسپارم”
چیزی که ترس و غم منو اون موقع کاهش میداد این بود که میدونستم تنها نیستم. میدونی علی جون تو تنها نیستی امیدوارم که ماها این احساس و بهت داده باشیم.
علی جون خیلی دوست دارم.